Czytasz
CZARNE MOTYLE – wiersz Krystyny Koneckiej
pl Polish

CZARNE MOTYLE – wiersz Krystyny Koneckiej

CZARNE MOTYLE

 

Raz tylko krwisty płomień szarpnął kartek białych
wachlarzem. Potem lekko wionęły ku niebu
czarne płatki skrzydełek. Wśród iskier nieśmiałych
oświetlających ścieżkę cichego pogrzebu.
Życzę im odpoczynku w obłokach. Na chwilę.
Zanim dotrą do celu. Tym bardziej chcę wierzyć
Faulknerowi, gdy mówił, że „przecież motyle
są zbyt lekkie, ażeby mocno się uderzyć”.
Dlaczego w tym momencie odległy o wieki
jawi się – bez odniesień, poza tym, że ogień
– pożar aleksandryjskiej cennej biblioteki,
gdzie podpalano zbiory uznane za wrogie?
W końcu w ogrodzie tylko odeszły w zaświaty
duszyczki rękopisów sonetów. Prywatnych.

Krystyna Konecka

_
źródło: repozytorium.uwb.edu.pl

fot. pixabay.com

__________
Krystyna Konecka, zwana „królową sonetu”, poetka, dziennikarka, eseistka, mieszka i tworzy w Białymstoku. Urodziła się w Dobiegniewie, w repatrianckiej rodzinie z Wileńszczyzny.   Należy do Związku Literatów Polskich, Oddział w Warszawie. W poezji Krystyna Konecka preferuje sonety (w tym sonetti a corona), jest autorką prawie dwudziestu książek poetyckich (od debiutanckich „Sonetów codziennych” – 1978 po „Ultima Thule. Głosy Islandii” – 2017 i „Zwierciadło Marii Stuart” – 2020). Jej wiersze znajdują się w polskich oraz zagranicznych czasopismach, antologiach i na portalach (m.in. w Czechach, Indiach i Korei Południowej, na Litwie, w Rosji, na Ukrainie, w USA i Wielkiej Brytanii oraz we Włoszech).

 

 

Zobacz też

 

 

 

 

Przewiń do góry
Skip to content