Czytasz
Regina Kantarska-Koper o tomiku wierszy Joanny Pisarskiej – „Pośrodku nocy”

Regina Kantarska-Koper o tomiku wierszy Joanny Pisarskiej – „Pośrodku nocy”

Słowo, które zstąpiło, by mnie dopełnić

 

Joanna Pisarska – autorka książek: „Wrócę tu jeszcze” (wiersze o Ziemi Świętej, 2003), „Podróż wewnętrzna” (2011), „Szepty na wodzie: medytując tajemnice różańca” (2012), „Pośrodku nocy” (2023) oraz kilku rozważań Dróg Krzyżowych dla dzieci i dorosłych, współredaktorka z R. Kantarską-Koper antologii poezji „Pomiędzy dłonią a niebem”, włączonej w międzynarodowy projekt „Dar na Stulecie” z okazji setnej rocznicy urodzin św. Jana Pawła II.

Na podstawie tych krótkich informacji widać, że Joanna Pisarska jest osobą głęboko religijną i taka też jawi się jej twórczość. Pierwsze jej książki były inspirowane pielgrzymką do Ziemi Świętej, inne powstały jako poetyckie medytacje modlitw czy Pisma Świętego.

Tom „Pośrodku nocy” otwiera tytułowy wiersz opatrzony mottem z proroka Izajasza: Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie (Iz 64,6). Izajasza niepokoi lekceważący stosunek społeczności Izraela do rozgniewanego tym Boga, ale jednocześnie wyraża on głęboką wiarę i ufność, że Stwórca przebaczy winy swojego ludu i nie będzie ich chował w pamięci (Iz 64,1-11). Joanna w swoim wierszu nawiązuje do Izajasza i w formie pytań retorycznych wzywa do czujności, do „chwycenia się” Boga – we własnym interesie, aby Bóg nie pozwolił zginąć tu na ziemi, gdy mróz nad winnicą (…), wyschło jezioro,  a jeszcze bardziej, aby chciał wskrzesić nas z martwych/ w dzień rozliczenia. Wiersz ten wyznacza kierunek dalszych rozważań, zawartych w trzech rozdziałach.

Pierwszy rozdział – to Styczniowe Epifanie, dziesięć utworów na każdy dzień od 1 do 10 stycznia. Dają one otuchę czytelnikowi, jest w nich nadzieja, wiara, silne przekonanie o dotrzymaniu Bożej obietnicy. Jednak warto spełnić pewne warunki: kiedy niebo wzywa/ trzeba biec (…) choćby się nic nie rozumiało (s.8), bo bez Niego/ pogubimy się (s.10); potrzeba wskazówek/ by Go rozpoznać (s.9); (…) i można za Nim pójść (…) pozostać (…) usłyszeć kim się dla Niego jest (s.11). Wtedy zagubieni w niedoskonałym wszechświecie w Nim/ odkryjemy miłość/ która ma sens (s.10); Bóg nas zna i kiedy nas widzi, osłania nas przed każdym ludzkim osądem// także tym własnym (s.12); On nam otwiera serca/ pośrodku nocy// im ciemniej wokół/ tym głębiej schodzi// dopiero tam/ objawi Siebie (s.16). Słowa poetki zgodne są z pismami św. Jana od Krzyża, mistyka, Doktora Kościoła, który w dziele „Noc ciemna” opisuje rozwój duchowy człowieka, dokonujący się przez noc zmysłów. Noc jest symbolem życia duchowego, procesu przechodzenia od życia w sferze zmysłów, w rzeczywistości zewnętrznej, do życia w rzeczywistości wewnętrznej, duchowej. Przemiana jest możliwa dzięki udzielaniu się Boga, Jego światła i miłości, człowiekowi. I chociaż z oczyszczeniem nieodłącznie związane jest cierpienie, to On wciąż objawia/ że warto (s.15), bo celem jest zjednoczenie człowieka z Bogiem w miłości. Bóg jest oddechem/ i głosem// sercem/ serc// namaszczonym/ i namaszczeniem.

Drugi rozdział utwierdza nas, że warto dążyć do Boga, bo mocnym ramieniem/ przeprowadzi/ przez noc (Pasterz, s.23); (…) wydobędzie nas/ z niebytu (Jestem, s.26); (…) poprowadzi/ przez zasieki nieprzyjaciela/ osłoni od huku złości/ uwolni od podszeptów kłamstwa (Głód Słowa, s.28). Rozdział ten nosi tytuł Imię Słowa, poetka nadaje Bogu imiona, będące jednocześnie tytułami mistrzowskich miniaturek: Nowonarodzony, Winny krzew (sam Pan zbierze nasze owoce/ na wino/ do swojej gospody, s.21), Żeńca (w dniu żniwa/ wyłuska nas/ wypełni spichlerze, s.22), Pasterz, Baranek, Hostia, Ja Jestem, Słowo (wiersz Głód Słowa, […]Słowo które zstąpiło/ by mnie dopełnić, s.28).

Trzeci – najdłuższy – rozdział pt. Psalmy Adwentu opisuje każdy dzień czterech tygodni adwentu – radosnego oczekiwania na przyjście Boga-Człowieka na świat. Każdy wiersz poprzedza motto – cytat z Biblii – jakby zapowiedziane w poprzednim rozdziale Słowo które zstąpiło/ by mnie dopełnić. By dopełnić poszukiwania Boga, uczenie się miłości, prośby o pokój, bezpieczeństwo, o dobrodziejstwo, sprawiedliwość, odpuszczenie grzechów, o zbawienie wreszcie. I dopełnia. Poszukiwania ciemną nocą, wypatrywania ocalenia, błagania o ratunek, o ukojenie bólu i strachu biblijne Słowo dopełnia gwarancją spełnienia wszelkich obietnic, daje pewność, że zostanie się wybawionym// i Pan/ zmieni wszystko (Czekając, s. 35), nawet gdybyśmy zapomnieli/ gdybyśmy zaspali (Głos czuwania, s.33), na przekór złości/ i podstępom świata (Czekając, s.35), choćbyś sam/ się od siebie odwrócił (Przychodzi sprawiedliwość, s.39). Rozważania adwentowe kończą się słowami: biegnijmy powitać/ Nowonarodzonego (wiersz o pasterce pt. Radość, s. 59).

Autorka po mistrzowsku dobrała odpowiednie cytaty i rozwinęła je swoimi rozważaniami tak, aby to słowa psalmisty dopełniały jej myśli, nie odwrotnie, wszak Słowo jest samo w sobie pełne i doskonałe. Polecam lekturę „Pośrodku nocy” wszystkim, którzy pragną się doskonalić na drodze ku Bożemu światłu.

28/29.02.2024

Joanna Pisarska. Pośrodku nocy. NKL Białystok 2023

Regina Kantarska-Koper

______________________________________
Joanna Pisarska, poetka z Białegostoku, członkini Nauczycielskiego Klubu Literackiego. Autorka tomików poetyckich: Wrócę tu jeszcze (2003), Podróż wewnętrzna (2011), Szepty na wodzie (2012), Pośrodku Nocy (2023), współautorka zbiorów poezji  z serii Kajety Starobojarskie: Ona (2007) i Przez mrok przez błękit (2014). Współredaktorka tomów poezji i poetyckich antologii.

Regina Kantarska-Koper – emerytowana nauczycielka, poetka, melomanka. Urodziła się w Węgrze, pow. Przasnysz, po studiach na UW w Warszawie zamieszkała w Białymstoku. Uprawia poezję, prozę, krytykę literacką i amatorsko malarstwo. Członek Związku Literatów Polskich i Nauczycielskiego Klubu Literackiego. Wydała dwanaście indywidualnych tomików i trzy jako współautorka w serii „Kajety Starobojarskie”. Liczne publikacje w prasie, w ponad stu dwudziestu wydawnictwach zbiorowych: pokonkursowych, antologiach, almanachach, w tym w esperanto, w języku angielskim w Wielkiej Brytanii i USA oraz w Indiach w języku telugu. Redaktor antologii dla dzieci „Czarowny świat wierszy”, współredaktor serii poetyckiej – rocznika „Kajety Starobojarskie” (2010-2018) oraz kilkunastu antologii i tomików poetyckich. Laureatka i jurorka konkursów literackich. Wydane indywidualne książki: „Między tak i nie” (1992), „Niech nie ogarnie mnie ciemność” (2000), „Krople tęczy” (2002), „Odrobina piołunu” (2011), „Muzyka Moje Pragnienie. Music My Desire” (2012), „Czas księżyca” (2017), „Łyżka miodu, beczka dziegciu. Aforyzmy i fraszki” (2017), „Boży rok z matczynymi przysłowiami” (2020), „Takie tam strzępy życia” (2021), „Wiersze codzienne” (2021), „Zdarzenia nie do uwierzenia” (2023) i „Ślad” (2023). Współautorka (w serii „Kajety Starobojarskie”): „Smak istnienia” (nr 3, 2009); „Przez mrok przez błękit” (nr 8, 2014); „Pomiędzy zmierzchem a świtem” (nr 10, 2016). 

 

 

 

 

 

 

 

 

Przewiń do góry
Skip to content