Czytasz
Karnawał starej kobiety – wiersz Reginy Kantarskiej-Koper

Karnawał starej kobiety – wiersz Reginy Kantarskiej-Koper

Karnawał starej kobiety

 

starej kobiecie ciężko pozbierać rozsypane myśli
kłębią się sprawy niezałatwione w czas
urosły jak baobaby spowolniały i tylko tempo upadku
wzrasta geometrycznym postępem

stara kobieta odmawia pacierze i tylko pacierze
bo odmawiać usługi ludziom nie potrafi a oni
chętnie i bez skrupułów wykorzystują tę słabość
w zamian rzucając wytarty ochłap wyblakłego słowa

pseudoserdecznej niby-wdzięczności
i biegną używać karnawału tańczą do upadłego
szampany leją się fontanną w roześmiane gardła
parują z głów beztroskim obłokiem

ech! jakie słodkie jest życie
jutro pojadą w podróż dookoła świata
stać ich na taki luksus
zaoszczędzili na dobrych ludziach

stara kobieta wysupłuje rentę rozkłada na kupki
największa jest ta na opłaty druga na lekarstwa
na życie niewiele zostaje liczba niepodzielna przez 30
tym bardziej przez 31 dobrze że luty nieco krótszy

Regina Kantarska-Koper


fot: pixabay.com
__________________________________________________
Regina Kantarska-Koper – emerytowana nauczycielka, poetka, melomanka. Urodziła się w Węgrze, pow. Przasnysz, po studiach na UW w Warszawie zamieszkała w Białymstoku. Uprawia poezję, prozę, krytykę literacką i amatorsko malarstwo. Członek Związku Literatów Polskich i Nauczycielskiego Klubu Literackiego. Wydała dwanaście indywidualnych tomików i trzy jako współautorka w serii „Kajety Starobojarskie”. Liczne publikacje w prasie, w ponad stu dwudziestu wydawnictwach zbiorowych: pokonkursowych, antologiach, almanachach, w tym w esperanto, w języku angielskim w Wielkiej Brytanii i USA oraz w Indiach w języku telugu. Redaktor antologii dla dzieci „Czarowny świat wierszy”, współredaktor serii poetyckiej – rocznika „Kajety Starobojarskie” (2010-2018) oraz kilkunastu antologii i tomików poetyckich. Laureatka i jurorka konkursów literackich. Wydane indywidualne książki: „Między tak i nie” (1992), „Niech nie ogarnie mnie ciemność” (2000), „Krople tęczy” (2002), „Odrobina piołunu” (2011), „Muzyka Moje Pragnienie. Music My Desire” (2012), „Czas księżyca” (2017), „Łyżka miodu, beczka dziegciu. Aforyzmy i fraszki” (2017), „Boży rok z matczynymi przysłowiami” (2020), „Takie tam strzępy życia” (2021), „Wiersze codzienne” (2021), „Zdarzenia nie do uwierzenia” (2023) i „Ślad” (2023). Współautorka (w serii „Kajety Starobojarskie”): „Smak istnienia” (nr 3, 2009); „Przez mrok przez błękit” (nr 8, 2014); „Pomiędzy zmierzchem a świtem” (nr 10, 2016). 

 

 

 

 

 

 

 

Przewiń do góry
Skip to content