Czytasz
Granice – wiersz Ireny Słomińskiej

Granice – wiersz Ireny Słomińskiej

Granice

 

Czy cień jest wpisany w światło?
Czy tylko wtedy, gdy rzuca go opromieniony
nieprzejrzysty kształt?
Czy też zawsze w istotę blasku wnika istota
cienia?

Sypnęła pytaniami – ziarnem spękana dłoń siewcy.
Mitologiczna postać – bóg słońce, bóg śmierć.
Zło kiełkuje kwiatem… Rozpad, gnicie
wypuszcza zdrowy pęd – zaprzeczenie wojen,
przekreślenie bestii. Czy za sprawą wiary?

Czy gdy uderzasz w innych, winien zadźwięczeć dzwon?
Czy kiedy pleciesz dywan intryg, odbarwia się życie?
Czy nic nie jest w stanie zakłócić obrazu?
Twego obrazu stworzenia – kontrastujących barw?

Czy moja rzeka płynie poprzez cień i światło
do ujścia – mnie, nieznanego morza?
Czy kiedy myślą przywracam umarły kształt,
tworzę?
Czy powrót przekracza granice

Irena Słomińska

fot. pixabay.com

___________________________________________
Irena Słomińska – urodziła się w 1948 roku, w Siemiatyczach. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim. Poetka, autorka recenzji, współredaktorka tomików. Debiutowała w 1975 („Głos Szczeciński”). Opublikowała arkusz poetycki Stopa za stopą (Szczecin 1976) oraz w Białymstoku tomiki: Granice (1990), Powracają ogrody(1994), A przecież jest jeszcze miłość (1999), W błękicie odnajdziemy się o zmierzchu (2001), Przebaczyć sobie dzień (2003), A w kruchej skorupce dusza (2004), Smak istnienia (współautorka, 2009), Pogranicza (2011), Przydrożnym różom nie brak wyobraźni (2012), Doznania (2016), Tożsamość (2018), Jestem (2019), Nieskończony wiersz (2019), Nić, nie tylko Ariadny(2020), Lampka wiary (wybór), (2020). Związana z Nauczycielskim Klubem Literackim w Białymstoku. Jest członkiem Związku Literatów Polskich. Mieszka w Białymstoku.

 

 

 

 

 

 

 

Przewiń do góry
Skip to content