Czytasz
Czas – wiersz Ireny Słomińskiej

Czas – wiersz Ireny Słomińskiej

Czas

 

Czas jest prostolinijny. Tak łatwo uwierzyć,
że kreśli dzieje w sposób szlachetny, uczciwy.
Ich przerażające horyzonty łagodzi
nieustannym mijaniem. Zamyka powieki umarłym.
Szczerze mówi o tym, co było. Objaśnia przeszłość.
Zapala latarnie.

Czas jest prostoliniowy. Zazwyczaj.
Czasem meandruje. Tworzy pętle.
Zawraca. Aby się odnaleźć.

Objaśnia też człowieka. Bestialstwo
i dobroć. Starzenie się i rozpad.
Krótkotrwałość. Wieczną ciekawość,
niespełnienie.

Płynie wciąż naprzód, topiąc wszystko, co napotka.
Kultury materialne, sztukę.
Rzeka.

Boskie bywa jej źródło – mówią ludzie.

Że to czas zmienia moją twarz, nie wierzę.
Raczej śmierć. Przecina nić, którą przędą Parki.

Irena Słomińska

fot. pixabay.com

_______________________________________________
Irena Słomińska – Urodziła się w 1948 w Siemiatyczach. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim. Poetka, autorka recenzji, współredaktorka tomików. Debiutowała w 1975 r. („Głos Szczeciński”). Opublikowała arkusz poetycki Stopa za stopą (Szczecin 1976) oraz w Białymstoku tomiki: Granice (1990), Powracają ogrody (1994), A przecież jest jeszcze miłość (1999), W błękicie odnajdziemy się o zmierzchu (2001),  Przebaczyć sobie dzień (2003), A w kruchej skorupce dusza (2004), Smak istnienia (współautorka, 2009), Pogranicza (2011),  Przydrożnym różom nie brak wyobraźni (2012), Doznania (2016),  Tożsamość (2018),  Jestem (2019), Nieskończony wiersz (2019), Nić, nie tylko Ariadny (2020), Lampka wiary (wybór) (2020), Mikrokosmos (2021), Pocałunki (2021), Szkice wierszem (2022), Dziennik liryczny (2022), Sen – jawa – pamięć (współautorka, 2023), Wiersze ostatnie (2023). Związana z Nauczycielskim Klubem Literackim w Białymstoku. Jest członkiem Związku Literatów Polskich. Mieszka w Białymstoku
.

Przewiń do góry
Skip to content