Czytasz
Anna Czartoszewska o tomiku Joanny Pisarskiej „Pośrodku nocy”

Anna Czartoszewska o tomiku Joanny Pisarskiej „Pośrodku nocy”

Pośrodku nocy piszą się wiersze

 

Symbolika nocy jest nam dobrze znana, napawa trwogą. Ciemność to stan, z którego powinniśmy chcieć wyjść. Ale gdzie, ale jak, ale z kim? Niedawno dostałam tom poetycki z dedykacją:

Ani,
na Jej własną drogę
ku światłu
– Joasia

Wzięłam do ręki książkę. Pomarańczowy księżyc nad uśpionym miastem, w oknach ciemno, na ulicy ciemno, sznury zaparkowanych aut, jedno porzucone na drodze, nieoświetlone. W oddali las, nad lasem rozproszone czarne ptactwo wzbija się w niebo w kolorze miodu. Cisza. Wystarczy jednak otworzyć książkę, by usłyszeć rozmowę…

Jak rozmawiać z Bogiem, by nie wejść Bogu w słowo? A może właśnie wejść… Joanna Pisarska zna odpowiedź na to pytanie.  Ostrożnie, z wiarą, z szacunkiem i łagodnością. Tom poetycki  „Pośrodku nocy” mówi słowami Biblii i głosem osoby głęboko wierzącej. W wierszu otwierającym poetyckie rozważania Autorka pyta siebie i pyta każdego z nas: kto się zbudzi? Nie stawia wielkich, czarnych znaków zapytania. Nie wytłuszcza żalu, rozgoryczania, bólu. W każdym wersie jest troska o los świata.

Pośrodku nocy

Nikt nie wzywał Twojego imienia,
nikt się nie zbudził, by się chwycić
Ciebie.
Prorok Izajasz

Pośrodku nocy kto się zbudzi
by się Ciebie chwycić
kto wezwie Twego imienia

mróz nad winnicą
kto rozpali ogień
gdy robotnicy posnęli

wyschło jezioro
kto poprowadzi do źródła
gdy zasłabną pasterze

miliony świateł na planecie
kto zauważy gdy nadejdziesz

wskrzesić nas z martwych
w dzień rozliczenia

Ten pierwszy wiersz jest jak przedskoczek, przeciera szlak, wskakuje w sumienia. Po nim idą Styczniowe epifanie, ułożone chronologicznie według dat. Przez dziesięć dni natchnienie nie odpuszcza, czuwa Wśród nocnej ciszy, Pośród nas, W Słowie, Przy Baranku, Pod drzewem figowym, Za gwiazdą, Pod powierzchnią, na Pustym miejscu, O czwartej straży nocnej, Nad Jordanem. Styczniowe strofy, bardzo skondensowane w formie, przejmują mądrością i ufnością.

Pod drzewem figowym

jak to dobrze że mnie znasz
że nie muszę się tłumaczyć
układać wiersza (…)

mówisz widziałem cię
i to osłania mnie
przed każdym ludzkim osądem

także tym własnym

Następny rozdział w Imię Słowa tworzą przeważnie miniatury poetyckie – trzy wersy, trzy krople, wypływające ze źródła wiary.

Hostia
biały chleb
czerwona rana
darowana wina

Poetka nie zahacza, nie zaczepia wierszem, nie szokuje. Ona tylko delikatnie muska, jakby na potwierdzenie słów, że wystarczy dotknąć rąbka Jego płaszcza, aby zostać uzdrowionym. Samo dotknięcie ma moc. Nie potrzeba długich monologów, filozoficznych poematów, nowatorskich kreacji. Autorka bierze z tego co zna, z tego, co było jej dane poznać. Kartkuje źródło, słowa zaczerpnięte dają życie wierszom.

Ostatni rozdział nosi tytuł Psalmy Adwentu. Tak jak w poprzednich częściach są to wiersze bezrymowe, refleksyjne, filozoficzne, tym razem jednak zawsze obleczone w motto. Joasia pracuje na wybranej myśli, rozwija ją, dośpiewuje swój psalm, a czyni to w sposób bardzo wdzięczny. Nie zadziera pióra, nie przedłuża frędzli, mądrość bierze od Niego i daje się Mu prowadzić.

Adonai
Ty jesteś Panem
nie ma innej lepszej drogi
jest właśnie ta

(…) Zbawiciela głoszę
On jest Słowem
Jego słowo nie pada bezowocnie (…)

Owocem pracy Pana w Joasi i pracy Joasi w Panu jest tom poetycki Pośrodku nocy. Mam nadzieję, że będzie on owocował także w swoich czytelnikach. Dawno nie czytałam tak natchnionych, głębokich  wierszy, a w swoich odczuciach nie jestem odosobniona. Tadeusz Dudek w przepięknym  posłowiu mówi: Poetka ściska w dłoni wieczne pióro, napełnia serce miłością, umysł prawdą, czyści ekran, stroi klawiaturę, sławi Pana na cytrze i w pieśni.

Zgadzam się z tymi słowami i zachęcam Państwa do sięgnięcia po książkę Joanny Pisarskiej, naprawdę warto.

Anna Czartoszewska

___________________________________
Joanna Pisarska, poetka z Białegostoku, członkini Nauczycielskiego Klubu Literackiego. Autorka tomików poetyckich: Wrócę tu jeszcze (2003), Podróż wewnętrzna (2011), Szepty na wodzie (2012), Pośrodku Nocy (2023), współautorka zbiorów poezji  z serii Kajety Starobojarskie: Ona (2007) i Przez mrok przez błękit (2014). Współredaktorka tomów poezji i poetyckich antologii.
 –
Anna Czartoszewska – członkini Nauczycielskiego Klubu Literackiego w Białymstoku i Stowarzyszenia Autorów Polskich. Poszukiwaczka najpiękniejszej drogi do serc czytelników. Autorka książki Co jest najważniejsze?, wydanej za sprawą wygranej w konkursie Bajka z przesłaniem, organizowanym przez Wydawnictwo św. Macieja Apostoła z Lublińca. Laureatka wielu ogólnopolskich konkursów literackich. Juror konkursów poetyckich. Autorka tomiku wierszy „Wyłoniona z szarości”. Jej twórczość  publikowano w kwartalniku Najprościej, Kajetach Starobojarskich (Spojrzenia), na portalach literackich, w pismach literackich w nieregularniku Epea i w dziesiątkach antologii.. Można ją było usłyszeć m.in: na stronie Biblioteki Publicznej w Rabie Wyżnej – czytanie w czasach zarazy, w audycji Pióro Feniksa (Radio Guardian), w Ogrodowych Czytaniach Czwartkowych, w Poetyckich Potyczkach w Kopkach z Górką oraz na spotkaniach autorskich, organizowanych w domach kultury, w szkołach i przedszkolach.

 

 

 

 

 

 

 

Przewiń do góry
Skip to content